Whose Memory Is It? Scope-Aware Commit Rules for Long-Term LLM Memory

مسئله

حافظه‌ی پایدار به ایجنت اجازه می‌دهد تجربه را بین گفت‌وگوها حمل کند، اما یک اشتباه استدلال محلی را هم ماندگار می‌کند. ایجنت حین تأمل ممکن است یک برنامه را بررسی کند، نتیجه‌ی ابزاری را شبیه‌سازی کند، باور گوینده‌ی دیگری را نقل کند و سپس همه را رد کند. اگر حافظه فقط جمله‌های حاصل را نگه دارد، این احتمال‌ها بعداً به شکل واقعیت برمی‌گردند؛ مثلاً «فرض کنیم جلسه سه‌شنبه است» بعداً به «جلسه سه‌شنبه است» تبدیل می‌شود.

روش

نویسنده‌ها این کانتکست گم‌شده را «مالکیت گفتمان» نامیدند: جهان، شاخه یا گوینده‌ای که یک گزاره را مجاز می‌کند. قاعده‌ی ثبت CASK این سیگنال را حفظ می‌کند تا واقعیت‌های جهان مشترک وارد حافظه‌ی پایدار شوند و محتوای موقت فقط در دامنه‌ی اصلی‌اش در دسترس بماند. به جای ذخیره‌ی مختصات درونی کشف‌شده، رابطه‌های پایداری را که مالکیت را بیان می‌کنند نگه می‌دارد.

یافته‌ها

• یافته‌ی اول خلاف انتظار است: مدل‌های زبانی از قبل یک سیگنال علّی فعال برای مالکیت دارند، اما رابط‌های رایج حافظه هنگام تبدیل استدلال به رکورد آن را دور می‌ریزند.
• آشکارترین راه حفظ سیگنال، یعنی ذخیره‌ی مختصات درونی، قابل اعتماد نیست چون بازنمایی‌های هم‌ارز لزوماً همان مختصات را ندارند.
• تعارض‌های کنترل‌شده در گفت‌وگوهای طولانی و ردپاهای ایجنت ابزارمحور نشان داد این طراحی پذیرش حافظه را بهتر می‌کند و جلوی آلوده شدن پاسخ‌های بعدی با محتوای موقت را می‌گیرد.

محدودیت‌ها

مقاله بخش جداگانه‌ای برای محدودیت‌ها ندارد و چکیده اندازه‌ی عددی بهبود را نمی‌گوید.